[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
اطلاعات نشریه::
آرشیو مجله و مقالات::
برای نویسندگان::
برای داوران::
ثبت نام و اشتراک::
تماس با ما::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..

جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای سلیمی

مرتضی سلیمی، افسانه الیاسی، عباس حق پرست،
دوره 1، شماره 3 - ( 7-1396 )
چکیده

مقدمه: دوپامین درسیستم اعصاب مرکزی نقش مهمی درتعدیل دریافت غذا داشته وگیرنده‌های دوپامینی در سراسر هیپوتالاموس توزیع شده‌اند.در این میان رسپتور­های D2 دوپامینی در هسته‌ی پاراونتریکولار هیپوتالاموس (PVN) بطور چشمگیری بیان شده‌اند. با توجه به نقش احتمالی این گیرنده‌ها در تعدیل دریافت غذا از سویی و امکان بالقوه استفاده از این گیرنده‌ها به عنوان اهداف فارماکولوژیک در معضل چاقی، هدف ازمطالعه حاضر بررسی اثر تزریق سولپیراید، آنتاگونیستD ، به داخلPVN و تأثیر آن در تعدیل دریافت غذا می‌باشد.
روش‌ها: کانول­‌گذاری در PVN موشهای صحرایی نژاد ویستار )250-220 گرم( توسط جراحی استرئوتکسی با مختصات 1/8-AP= ،0/4 =L،، 7DV =  میلی متر انجام شد. پس از هفت روز، سالین و سولپیراید (0/1، 0/3، 0/75، 1/5 و 3 میکروگرم)، آنتاگونیست گیرنده  D2، به داخل PVN تزریق شدند. در زمانهای 1 ، 2 و 3 ساعت پس از تزریق، مقدار غذای خورده شده‌ی حیوان اندازه‌گیری شد. همچنین فعالیت حرکتی حیوان متعاقب تزریق مغزی دوز 0/1 میکروگرم از سولپیراید با استفاده از دستگاه اتوویژن اندازه‌گیری شد.
یافته­‌ها: تزریق داخل هسته ای سولپیراید بطور وابسته به دوز و زمان باعث کاهش دریافت غذا گردید. دوز 0/1 و 0/3 با 0/001p<  ، دوز 0/75 با 0/01 p<  و دوز 3 میکروگرم با 0/05p<   نسبت به گروه کنترل تفاوت معنی‌دار داشتند. تزریق دوز 1/0 میکروگرم سولپیراید در PVN تأثیر معنی دار آماری بر فعالیت حرکتی نداشت.
نتیجه­‌گیری: تحریک گیرنده‌ های D2 دوپامینی داخلPVN دریافت غذا را افزایش می‌دهد. تزریق سولپیراید به داخل هسته‌یPVN با انسداد گیرنده های D2 دوپامینی موجود در این ناحیه موجب کاهش دریافت غذا می‌شود.
فاطمه عباسی تبار، نامدار یوسف وند، زهرا سلیمی،
دوره 2، شماره 2 - ( 4-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: هورمون­های تیروئیدی در تنظیم­ رشد سلولی، متابولیسم و میزان عناصر بدن نقش دارند. این هورمون ها و عناصر مس و روی بر باروری موثر هستند. هدف از این مطالعه بررسی اثر کم کاری تیروئید بر میزان مس و روی در مایع منی موش صحرایی بود.
روش­‌ها: 24 سر موش صحرایی بالغ نر به سه گروه شامل گروه کنترل، گروه تیمار دوز پایین (20 میلی­گرم متی مازول در 100 میلی ­لیتر آب آشامیدنی) و گروه تیمار دوز بالا (100 میلی­گرم متی‌مازول  در 100 میلی لیتر آب آشامیدنی) تقسیم شدند. در پایان یک دوره 42 روزه تیمار، تحت بیهوشی  عمیق از حیوانات خونگیری بعمل آمد. نمونه‌­های سرم از خون و مایع منی از وزیکول سمینال جمع‌­آوری شدند. بدن و بیضه حیوانات وزن شدند. هماتوکریت تعیین شد. تیروکسین سرمی با روش رادیو ایمنو اسی و عناصر مس و روی با روش اسپکترومتر انتشاری همراه طیف نوری اندازه­‌گیری شدند.
یافته­‌ها: متی­‌مازول، سبب کاهش معنی­‌دار و وابسته به دوز تیروکسین سرم (0/001< p)، روی مایع منی (0/001 < p) و وزن نسبی بیضه (0/01 < p) شد. هماتوکریت در هر دو گروه با کم کارتیروئیدی کاهش یافت (0/001 < p). مقدار مس  مایع منی و وزن بیضه در گرو­ه­ تیمار با  دوز بالای متی‌مازول نسبت به گروه کنترل کاهش نشان داد (0/01 < p).
 نتیجه‌­گیری: متی­‌مازول یا کم­‌کاری تیروئید حاصل از آن باعث کاهش روی مایع منی و کاهش وزن نسبی بیضه و هماتوکریت شد درصورتیکه کاهش مس پلاسمای منی فقط در دوز بالا رخ داد.
 

صفحه 1 از 1     

مجله فیزیولوژی و فارماکولوژی ایران Iranian Journal of Physiology and Pharmacology
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 26 queries by YEKTAWEB 3781