[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
اطلاعات نشریه::
آرشیو مجله و مقالات::
برای نویسندگان::
برای داوران::
ثبت نام و اشتراک::
تماس با ما::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..

جستجو در مقالات منتشر شده


8 نتیجه برای موضوع مقاله: غدد درون ریز

مهسا نوروززاده، فهیمه رمضانی تهرانی، آزیتا زاده وکیلی، عباس پیریایی، فریدون عزیزی،
دوره 1، شماره 2 - ( 4-1396 )
چکیده

زمینه و هدف: اختلالات هورمونی در دوره های بحرانی تکامل جنینی می توانند منجر به تغییراتی در فیزیولوژی یا مورفولوژی یک اندام شوند. هدف مطالعه حاضر، بررسی سیستم تولیدمثلی در موش­های صحرایی ماده­ای بود که در یک روز پایانی از دوره تکامل جنینی، در معرض تک­دوزی از تستوسترون قرار گرفته بودند.
روش‌ها: به موش های صحرایی باردار در روز 20 بارداری، در گروه آزمایشی 20 میلی گرم تستوسترون در یک میلی لیتر حلال و در گروه کنترل فقط حلال، به صورت زیر جلدی تزریق شد. وزن بدن زاده های ماده، در روز اول تولد، 15، 30، 45 و 60 روزگی از سن و در بزرگسالی و فاصله مقعد تا برجستگی تناسلی در روزهای 6، 30 و 60 روزگی از سن تعیین شدند. هورمون ها و  مورفولوژی  سیستم  تولیدمثلی و بافت  تخمدان  در این زاده ها در بزرگسالی بررسی شدند. مقایسه دو گروه با  استفاده  از Independent-sam­ple student t-test انجام شد.
یافته­‌ها: در زاده های گروه آزمایشی، فاصله مقعد تا برجستگی تناسلی، طول کلیتوریس، غلظت هورمون های تستوسترون و لوتئینیزان به طور معنی داری افزایش پیدا کردند و غلظت استرادیول و آنتی مولرین هورمون کاهش پیدا کردند. در زاده های گروه آزمایشی، تعداد فولیکول های پره آنترال و آنترال افزایش و فولیکول­های پیش از تخمک­گذاری و جسم­های زرد کاهش نشان دادند اما این افزایش و کاهش معنی­دار نبودند.
نتیجه­‌گیری: مطالعه حاضر نشان داد که در معرض قرار دادن جنین­های ماده با تک دوزی از تستوسترون در روز 20 تکاملشان منجر به بروز برخی تغییرات تکاملی در سیستم تولیدمثلی خارجی و بروز اختلال در ترشح هورمون ها در بزرگسالی می شود.
 
مریم کاظمی، نامدار یوسف وند،
دوره 1، شماره 4 - ( 10-1396 )
چکیده

مقدمه: اعمال نرمال غده تیروئید، به حضور عناصر کمیاب برای سنتز و متابولیسم هورمون­های تیروئیدی وابسته است. منگنز و وانادیوم دو عنصر مهم در حفظ سلامت تیروئید می­باشند. هدف از این مطالعه، بررسی میزان تغییرات هورمون­های تیروئیدی، منگنز و وانادیوم سرم، در شرایط کم­کاری تیروئید القا­ء­ شده با پروپیل­‌تیواوراسیل بود.
روش‌ها: تعداد 21 سر موش­ صحرایی بالغ نر به سه گروه تقسیم شدند. گروه کنترل از آب­ آشامیدنی فاقد دارو  و گروه تیمار با دوز پایین، 1 میلی­گرم پروپیل­‌تیواوراسیل در 100 میلی­لیتر آب و گروه تیمار با دوز بالا، 10 میلی­گرم از این دارو  در 100 میلی­‌لیتر ­آب آشامیدنی به­ مدت 45 روز دریافت نمودند. تحت بیهوشی عمیق از حیوانات خونگیری و سپس نمونه­های سرم جمع­آوری گردید. سطح سرمی هورمون­های تیروئید توسط روش رادیوایمیونواسی و میزان عناصر سرم توسط دستگاه اسپکتروفتومتری جذب اتمی فاقد شعله، اندازه­‌گیری شد.
یافته‌ها: در گروه­های تیمار، میزان هورمون­­های تیروکسین و تری­یدوتیرونین ­سرم بصورت معنی داری کاهش  نشان داد )0/001 ( p <. مقدار منگنز در هر دو دوز افزایش نشان داد 0/05p<   در دوز کم و 0/001 p<  در دوز بالا( در صورتیکه  افزایش سطح وانادیوم سرم، معنی­‌دار نبود.
 نتیجه‌­گیری: کم­کاری ­تیروئید القاء­ شده وابسته به دوز با پروپیل­تیواوراسیل، باعث کاهش سطح هورمون­های تیروئیدی و افزایش غلظت منگنز سرم می­‌گردد اما بر میزان وانادیوم سرم اثر معنی­‌داری ندارد. لذا در صورت تجویز این دارو، هومئوستازی منگنز ممکن است دستخوش تغییر گردد که بررسی این موضوع در شرایط مختلف از جمله در درمان پرکاری تیروئید نیازمند تحقیقات بیشتری است.
محدثه محمدی ساردو، محمد نبیونی، باقر امیرحیدری، علی ماندگاری،
دوره 1، شماره 4 - ( 10-1396 )
چکیده

سد خونی-بیضوی یک فراساختار منحصر به فرد در بیضه پستانداران بالغ می باشد که با فراهم کردن یک ریز محیط مناسب باعث فرایند اسپرم زایی طبیعی می گردد. دانستن مکانیسم های مرتبط با عملکرد های سد خونی-بیضوی می تواند جهت معرفی اهداف جدید برای توسعه داروهای ضد بارداری در مردان مورد استفاده قرار گیرد. ضمنأ درک مکانیسم های مولکولی بعضی از مختل کنندگان سد خونی- بیضوی از قبیل کادمیوم و بیس فنولA، نه تنها روش هایی را برای مدیریت اختلالات تولید مثلی القاء شده توسط سموم فراهم می کند، بلکه کاندیداهای مولکولی جدیدی برای توسعه داروهای ضد بارداری معرفی می نماید. سد خونی- بیضوی از ساختارهای همزیست اتصالات محکم، تخصیص یافتگی های اکتوپلاسمیک قاعده ای، دسموزوم ها و اتصالات شکافدار بین سلول های سرتولی مجاور تشکیل می شود. برخی از پروتئین های اتصالی در سد خونی- بیضوی نقش ساختاری داشته و برخی دیگر دارای نقش تنظیمی می باشند. مطالعات نشان داده است که باروری در جنس نر می تواند توسط آلاینده های مختلفی آسیب ببیند. گزارش هایی در خصوص آسیب های تولید مثلی از قبیل کاهش تعداد اسپرم ها، کاهش کیفیت مایع منی، ناباروری، القاء سرطان و سایرآسیب های پاتولوژیکی در نتیجه تماس با آلاینده های محیطی متعدد در مردان وجود دارد. همچنین مشخص شده است که برخی از این ترکیبات (کادمیوم، بیس فنول A، فتالات ها، پرفلوئورواکتانوئیک اسید) اثرات خود را به وسیله هدف گیری کردن اتصالات در سد خونی- بیضوی اعمال می کنند. در این مقاله مروری یافته هایی درباره ساختار و عملکرد سد خونی- بیضوی و نیز آسیب های بیضوی القا شده توسط آلوده کنندگان محیطی در مردان از قبیل تخریب سد خونی- بیضوی به طور خلاصه ارائه می شود.
فاطمه خسروی، همایون خزعلی، فریبا محمودی، وحید عزیزی،
دوره 2، شماره 1 - ( 1-1397 )
چکیده

مقدمه: دوپامین فعالیت محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- گنادها (HPG ) را مهار می­کند. مسیر پیام­رسانی کیس پپتین /GPR54 سبب افزایش آزادسازی GnRH/LH و تستوسترون می­گردد. در این تحقیق اثرات برهم­کنش دوپامین و کیس­پپتین بر میانگین غلظت سرمی هورمون­ LH در موش­های صحرایی بررسی شد.
روش­ها: چهل و پنج موش صحرایی نر نژاد ویستار به وزن  g250-230 در 9 گروه 5تایی به ترتیب سالین، کیس­پپتین (0/1،  یا  nmol1)، پپتید234 ( nmol1)، دوپامین هیدروکلراید (µg/kg 2 یا 5)، تزریق همزمان کیس­پپتین و پپتید234، دوپامین و کیس­پپتین یا دوپامین و پپتید234 را از طریق بطن سوم مغزی دریافت کردند. نمونه­های خونی در یک ساعت بعد از تزریق جمع­آوری شدند. میانگین غلظت سرمی LH با روش­ رادیوایمنواسی تعیین شد.
یافته­‌ها: کیس­پپتین سبب افزایش معنی­‌دار غلظت سرمی LH و دوپامین سبب کاهش معنی­‌دار آن در مقایسه با سالین شد. پپتید234 اثرات تحریکی کیس­پپتین بر ترشح LH را مهار کرد. میانگین غلظت سرمی LH با تزریق همزمان دوپامین و کیس­پپتین در مقایسه با کیس­پپتین کاهش معنی­دار و در مقایسه با تزریق دوپامین افزایش معنی‌­داری نشان داد. تزریق همزمان دوپامین و پپتید234 غلظت سرمی LH را در مقایسه با کیس­پپتین یا  تزریق همزمان کیس­پپتین و دوپامین به طور معنی‌­داری کاهش داد.
 نتیجه­‌گیری: دوپامین اثرات مهاری بر فعالیت مسیر پیام­رسانی کیس­پپتین در سطح هیپوتالاموسی اعمال کرده و بدین وسیله اثرات تحریکی کیس­پپتین بر فعالیت محور تولید­مثلی را کاهش می­دهد.
فاطمه عباسی تبار، نامدار یوسف وند، زهرا سلیمی،
دوره 2، شماره 2 - ( 4-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: هورمون­های تیروئیدی در تنظیم­ رشد سلولی، متابولیسم و میزان عناصر بدن نقش دارند. این هورمون ها و عناصر مس و روی بر باروری موثر هستند. هدف از این مطالعه بررسی اثر کم کاری تیروئید بر میزان مس و روی در مایع منی موش صحرایی بود.
روش­‌ها: 24 سر موش صحرایی بالغ نر به سه گروه شامل گروه کنترل، گروه تیمار دوز پایین (20 میلی­گرم متی مازول در 100 میلی ­لیتر آب آشامیدنی) و گروه تیمار دوز بالا (100 میلی­گرم متی‌مازول  در 100 میلی لیتر آب آشامیدنی) تقسیم شدند. در پایان یک دوره 42 روزه تیمار، تحت بیهوشی  عمیق از حیوانات خونگیری بعمل آمد. نمونه‌­های سرم از خون و مایع منی از وزیکول سمینال جمع‌­آوری شدند. بدن و بیضه حیوانات وزن شدند. هماتوکریت تعیین شد. تیروکسین سرمی با روش رادیو ایمنو اسی و عناصر مس و روی با روش اسپکترومتر انتشاری همراه طیف نوری اندازه­‌گیری شدند.
یافته­‌ها: متی­‌مازول، سبب کاهش معنی­‌دار و وابسته به دوز تیروکسین سرم (0/001< p)، روی مایع منی (0/001 < p) و وزن نسبی بیضه (0/01 < p) شد. هماتوکریت در هر دو گروه با کم کارتیروئیدی کاهش یافت (0/001 < p). مقدار مس  مایع منی و وزن بیضه در گرو­ه­ تیمار با  دوز بالای متی‌مازول نسبت به گروه کنترل کاهش نشان داد (0/01 < p).
 نتیجه‌­گیری: متی­‌مازول یا کم­‌کاری تیروئید حاصل از آن باعث کاهش روی مایع منی و کاهش وزن نسبی بیضه و هماتوکریت شد درصورتیکه کاهش مس پلاسمای منی فقط در دوز بالا رخ داد.
 
علی حیدریان پور، الناز شکری، طیبه باغیان،
دوره 2، شماره 3 - ( 7-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی تغییرات غلظت سرمی عامل نکروزه کننده تومور آلفا (TNF-α) پس از 12 هفته ورزش هوازی و مصرف آگونیست هورمون آزاد کننده گونادوتروپین GnRH) ) در دختران مبتلا به بلوغ زودرس مرکزی بود.
روش­‌ها: 25 دختر 6 تا 8 سال دارای بلوغ زودرس بصورت تصادفی به سه گروه (دارو، ورزش، دارو + ورزش) تقسیم شدند. 10 دختر 6 تا 8 سال سالم (بدون بلوغ زودرس) بصورت تصادفی به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شدند. ابتدا نمونه خونی از همه آزمودنی­‌ها تهیه و به روش الایزا سطح سرمی TNF-α اندازه­‌گیری شد. سپس گروه­های آزمایش هر هفته سه جلسه و هر جلسه 25 تا 75 دقیقه تمرین هوازی با شدت 45 تا 75 درصد حداکثر ضربان قلب و ماهانه یکبار مصرف آگونیست GnRH (هر چهار هفته 1 میلی­لیتر) به صورت تزریق زیرجلدی به مدت 12 هفته انجام دادند. 24 ساعت پس از اتمام پروتکل تمرینی، مرحله دوم نمونه خونی جمع­آوری گردید. مرحله سوم خونگیری پس از 4 هفته بی­‌تمرینی جمع‌آوری شد.
یافته‌­ها: آزمون تحلیل واریانس با اندازه­‌های تکراری نشان داد سطح سرمی TNF-α، در گروه دارو اختلاف معناداری با سطوح اولیه نداشت (0/203p=  ). در گروه ورزش و گروه دارو + ورزش پس از انجام تمرین هوازی سطح سرمی TNF-α کاهش معناداری یافت (0/001p = ).  بی‌­تمرینی منجر به بازگشت معنادار سطح سرمی TNF-α به سطوح اولیه شد (0/001p = ). در مقایسه بین گروهی، آزمون تحلیل واریانس نشان داد تنها بین گروه دارو و ورزش اختلاف معنادار وجود دارد.
 نتیجه­‌گیری: مصرف GnRH به تنهایی تاثیری بر سطح سرمی TNF-α در دختران دارای بلوغ زودرس ندارد اما ورزش هوازی و همچنین ورزش توام با مصرف GnRH باعث کاهش سطوح سرمی TNF-α می شود. توقف ورزش هوازی باعث بازگشت میزان کاهش یافته TNF-α به سطح قبل از ورزش می­‌گردد. فعالیت ورزشی با شدت متوسط که برای مدت طولانی و به‌­طور منظم انجام می­شود، به احتمال زیاد می­‌تواند شاخص­های التهابی در دختران مبتلا به بلوغ زودرس مرکزی را کاهش دهد.
شیبا یوسفوند، فرشید حمیدی، مرتضی زنده دل، عباس پرهام،
دوره 2، شماره 3 - ( 7-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: اختلال در تعادل مایعات بدن موجب بروز مشکلات متابولیسمی و بیماری هایی نظیر آسیت در طیور می شود که روشن شدن مکانیسم های درگیر در اخذ آب را ضروری می سازد. اثرات انسولین و سوماتوستاتین بر اخذ آب در جوجه خروس های گوشتی 5 روزه (نژاد راس 308) مورد بررسی قرار گرفت.
روش­ها: در این مطالعه دو سری آزمایش انجام شد. در آزمایش اول 10 میکرولیتر از دوزهای 40  و 20 ،10 نانوگرم انسولین و در آزمایش دوم 10 میکرولیتر از دوزهای 2 و 1، 5/0 نانومول سوماتوستاتین به صورت داخل بطن مغزی در جوجه ها تزریق شد. در هر دو آزمایش گروه کنترل اوانس بلو دریافت کرد. اخذ آب تجمعی در زمان های 90 و 180 دقیقه پس از تزریق در هر دو آزمایش اندازه گیری شد.
یافته­‌ها: دوزهای 40 و20 ،10 نانوگرم انسولین در 90 دقیقه پس از تزریق کاهش معنی دار اخذ آب نسبت به گروه کنترل را نشان دادند. در 180 دقیقه پس از تزریق دوز 20 نانوگرم انسولین اثر کاهشی خود بر اخذ آب را حفظ کرد (0/05> اما دوزهای 40 و 10 نانوگرم تأثیری بر اخذ آب نگذاشتند. گروهی که دوز 20 نانوگرم انسولین را دریافت کرده بود در 180 دقیقه پس از تزریق کاهش معنی دار اخذ آب را در مقایسه با گروه های با دوز 40 و 10 نانوگرم نشان دادند (0/05>p). دوز 0/5 نانومول سوماتوستاتین در 90 و 180 دقیقه پس از تزریق تأثیری روی اخذ آب تجمعی در مقایسه با گروه کنترل نگذاشته بود، اما دوزهای 2 و 1 نانومول در 90 دقیقه پس از تزریق، موجب کاهش معنی دار اخذ آب در مقایسه با گروه کنترل شدند (0/05> ). در 180 دقیقه پس از تزریق دوز 2 نانومول سوماتوستاتین اثر کاهشی خود بر اخذ آب را حفظ کرده بود، اما دوز 1 نانومول بر اخذ آب تجمعی تأثیری نداشت. دوزهای 2 و 1، 0/5 نانومول سوماتوستاتین بصورت وابسته به دوز باعث کاهش معنی دار اخذ آب شدند (0/05> ).
نتیجه­‌گیری: سوماتوستاتین و انسولین باعث کاهش اخذ آب در جوجه های نوزاد شدند.
 
ناهید قایدی، ایران پورابولی، شهریار دبیری،
دوره 2، شماره 3 - ( 7-1397 )
چکیده

زمینه و هدف: منابع آنتی اکسیدان طبیعی گیاهی در بهبود اختلالات تولیدمثلی در دیابت ملیتوس مفید هستند. این مطالعه، با هدف بررسی اثر عصاره هیدروالکلی گیاه کرفس کوهی بر میزان شاخصهای استرس اکسیداتیو، مقدار سرمی تستوسترون و هیستوپاتولوژی بافت بیضه موش های دیابتی انجام گرفت.
روش‌ها: دیابت نوع یک، با تزریق داخل صفاقی استرپتوزوتوسین به میزان 65 میلی گرم بر کیلوگرم به موش های صحرایی نر نژاد ویستار، القا شد. موش های دیابتی به سه گروه تقسیم و به ترتیب 1 میلی لیتر آب مقطر، عصاره هیدروالکلی کرفس کوهی به میزان 500 میلی گرم بر کیلوگرم و گلایبن کلامید به میزان 20 میلی گرم بر کیلوگرم به روش گاواژ به مدت 14 روز دریافت نمودند. در یک گروه از موش های نرمال نیز تجویز 14 روزه همان مقدار از آب مقطر انجام شد. در پایان مطالعه، حیوانات را در حالت ناشتا بیهوش نموده، و خون آنها برای تعیین سطح سرمی تستوسترون جمع آوری گردید.  شاخصهای وزن بدن،  وزن بیضه ها، فعالیت آنزیم های کاتالاز CAT)) و سوپر اکسید دیسموتاز SOD))، مالون دی آلدهید MDA)) و بافت بیضه بررسی گردید.
یافته‌ها: تیمار موش های دیابتی با عصاره کرفس کوهی (500 میلی گرم بر کیلوگرم) به طور معنی دار باعث افزایش وزن موش ها و وزن بیضه، و افزایش سطح سرمی تستوسترون، افزایش معنی دار فعالیت CAT , SOD و کاهش میزان MDA در بافت بیضه همچنین باعث کاهش تخریب بافتی بیضه ناشی از دیابت گردید.
نتیجه‌گیری: عصاره هیدروالکلی کرفس کوهی به دلیل خاصیت آنتی اکسیدانی، با افزایش فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی در بهبود باروری و کاهش آسیب های بافتی بیضه ناشی از دیابت مؤثر است.

صفحه 1 از 1     

مجله فیزیولوژی و فارماکولوژی ایران Iranian Journal of Physiology and Pharmacology
Persian site map - English site map - Created in 0.07 seconds with 33 queries by YEKTAWEB 3781